4.a.1 Examen

Cabaret en examen

Wordt er nog een stukje gedaan?’ Een vraag die bij ons op school volstrekt overbodig is. Er wordt altijd een stukje gedaan of het nu een jubileum, een afscheid of een diploma-uitreiking is. Dat is een ingeslepen traditie die vanuit de Kruisstraat is meeverhuisd. Ouders bij het examencabaret of gasten van jubileumfeesten spreken daar altijd hun waardering voor uit. ‘Dat doen ze niet op elke school.’

Maar op het Alfrinkcollege wel! Daar is dat de cultuur. De kerngroep of voorheen de vakgroep of nog andere geledingen dragen altijd wel een steentje bij en dat meestal onder leiding van de activiteitencommissie.

 

Ikzelf schreef in de 70-er jaren incidenteel wel eens een liedje. In de jaren 80 gebeurde dat steeds vaker en ging vervolgens ook actief optreden in het cabaret. Ik schreef ook liedjes voor het cabaret. Dat vormde een soort uitdaging om een bepaald thema goed voor het voetlicht te brengen of een bepaalde persoon met de juiste tekst te typeren. Maar dan moet het metrisch wel kloppen en lopen als je het gaat zingen of spelen. Dat was een harde eis die ik mezelf dan oplegde. Zodoende kan ik op dit moment bij wijze van spreken een bundel samenstellen van al die nummers. In de Jozefstraat is Kitty Schirru zelfs op haar knieën ons kantoor binnengekropen met de smeekbede om een liedje te schrijven.

In de aula van de Kruisstraat waren toneelmatig gezien de mogelijkheden maar heel beperkt. Een paar kratten en wat planken erop. Dat was het podium. En veel hoger dan 40 cm kon niet want dan raakte je het plafond. Omkleden onder het afdak dat met een paar oude gordijnen was omgetoverd tot kleed- en schminkruimte. En dan via de hoofdingang de zaal binnenkomen waar je door de warmte werd overvallen. Zelfs een hele dag de tuinsproeier op het auladak kon de temperatuur dan niet doen dalen. Peentjes zweten. In de Jozefstraat was het heel wat luxer. Een heus podium. Zelfs volop plek voor het orkest. Royale ruimte (in de keuken en het UV-lokaal)  om om te kleden en te schminken. En een grote zaal! En ook in het huidige gebouw van het Alfrinkcollege maken we gebruik van de mooiste ruimte van dit gebouw: de aula. Die biedt alle mogelijkheden.

Ons optreden was bij voorbaat al een succes omdat we al die jaren over een ijzersterk orkest beschikten: Piet van de Rijt, Joh Coolen, Marion Brinkman, Marc van Hoof, René Cober, Hans van Rutte, Henk Heuts en Kees Bouwmans later nog aangevuld met Pieter Seuren en Jos Sieben. En ongetwijfeld zal ik iemand vergeten. Ze speelden alles. En aanvankelijk oefenden we veel en regelmatig maar met het vorderen van de tijd werden we steeds vaardiger. Nou ja, we eisten niet langer dat we alle teksten van buiten kenden. Dat deden we aanvankelijk wel. Het ‘Klikolied’ en de ‘Restaurantscène’ waren vaste onderdelen en scoorden altijd. En wat te denken van het ‘fotolied’ en het ‘slotlied’ en het optreden van Normaal? Op zeker moment heb ik de gitaren en het keyboard  – in het begin nog gemaakt door onze twee zonen – moeten reviseren!