5.b.3 Pieter & Mieke

Afscheidsfeest

 Op vrijdag 1 juli 2011 hebben wij een geweldig afscheidsfeest gekregen. De activiteitencommissie o.l.v. Jacqueline Schellens en Els van Helmond heeft er een onvergetelijke dag van gemaakt. En dat alles in de vorm van een verlengde vrijdagmiddagborrel.

Allereerst was er van 16.00 – 17.00 uur een receptie. Naast speciale genodigden, voor het merendeel oud-collega’s, was er ook voor collega’s van het Peellandcollege, het Hub van Doornecollege, de Sprong en ook het Stafbureau (voorheen B&O) gelegenheid om afscheid te nemen.

Met een soort van gelegenheidscombo (Pieter Seuren, Hans van Rutte en zangeres Jacqueline Schellens) op de achtergrond werden flink wat herinneringen opgehaald. Het was nog net geen reünie.

Om 17.30 uur stond een koor van collega’s en oud-collega’s, onder leiding van dirigent Piet van de Rijt, klaar om de bekende canon ‘Wel gefeliciteerd vandaag’ als welkomstlied ten gehore te brengen. Aansluitend was er voor de genodigden  de gelegenheid om ons te feliciteren.

Al vrij snel volgde o.l.v. een aantal BHV-ers een ontruiming. Iedereen, niemand uitgezonderd, moest naar buiten! Daar stond, bij de onderdoorgang, een friteswagen klaar om alle gasten van een frietje met snack dan wel een broodje beenham te voorzien. Op dat moment waren er ook al een aantal bekende serveersters – vooral op zoek naar een goede beoordeling – in dienst om ons op allerlei momenten te bedienen.

Eenmaal weer binnen werd er met begeleiding van het schoolorkest een cabaret uitgevoerd waarin de rode oriëntatieauto de rode draad vormde. ‘Pieter’ aan het stuur en ‘Mieke’ belast met de navigatie, beide druk bezig met het uitzetten van de zoveelste oriëntatietocht. Bepaald geen aannames!

En dat werd dan weer afgewisseld met een gevoelig liedje van Sjaak Cornelissen; met van oudsher bekende melodieën en teksten; met een ongedwongen toespraak van de twee kerngroepleiders Harold van der Burgt en Mingo Smulders. Regelmatig kregen wij een HOS: head on shoulder! Vervolgens was er de Helmondse vertegenwoordigster van het Lèèsplenkske. Het cabaret kreeg een vervolg door Dick Doezé die allerlei anekdotes uit het verleden ophaalde. Dan was er de verrassende videoboodschap van Annalies Nijenhuis met de aanvulling gedaan door Herman Geenen. Tenslotte wist de cabaretgroep met het toepasselijke lied ‘Daar gaan ze’ bij ons de gevoelige snaar te raken.

Woorden schieten te kort om de sfeer, de toon, gevoelens of wat dan ook uit te drukken. Gezelligheid kende geen tijd want de geplande eindtijd van 21.00 uur liep spontaan uit naar 24.00 uur. Een heel warm afscheidsfeest waarbij bijna iedereen er was. Ook onze kinderen met vriend of vriendin vonden het erg fijn om de waardering van het team zo te ervaren. En zelfs op de afsluitende plenaire vergadering werd dit afscheidsfeest als een voorbeeld van betrokkenheid aangehaald.

En dan tenslotte het slotwoordje.

Afscheidstoespraak Pieter&Mieke

Beste collega’s en genodigden,

Pieter:

Het afgelopen schooljaar hebben wij zelf al veel teruggeblikt. In die 40 jaren hebben wij veel leuke, gezellige maar ook bijzondere dingen meegemaakt. Via onze website hebben we dat met jullie gedeeld. Inmiddels hebben we van collega’s en oud-collega’s al heel veel positieve reacties daarop gehad. Zelfs vanuit het verre Turkije!

Mieke:

Vandaag staan jullie als team van het Alfrinkcollege bij ons afscheid stil. En ook hier zijn een heleboel fijne herinneringen opgehaald. Het heeft onze verwachtingen ver overtroffen. Voor al die inspanningen, zeker in deze drukke tijd van het jaar, willen we jullie allemaal heel hartelijk danken. Het heeft ons goed gedaan.

Pieter:

Wij hopen dat het team van het Alfrinkcollege in de nabije toekomst eindelijk de rust en de ruimte krijgt om zich meer op het onderwijs te richten en minder op de organisatie. Dit team heeft tijdens het fusieproces aangetoond over veerkracht te beschikken. Een team met potentie. Voor ons was het vooral een hecht team waar naast het gewone werk ook nog tijd was en is voor andere dingen.

Mieke:

De ‘jus van het werk’, zo hebben we dat op onze website genoemd. Allerlei vormen van cabaret; de oriëntatietochten; de vele docentenreizen. Maar ook die keren dat we samen met elkaar ‘buitenlands’ gingen koken. Het waren altijd heel gezellige bijeenkomsten. Maar ook gewoon dat telefoontje van of naar een collega; een geschreven kaartje. Persoonlijke belangstelling is goud waard.

Pieter:

Met een aantal collega’s hebben we intensief samengewerkt maar vooral ook intensief genoten. ’s Morgens vroeg al bij de koffie, in een pauze maar in de regel na werktijd. Het gezellig samenzijn bij het inzetten van een vakantie. En dan afloop bij ons thuis op de koffie. Oprechte discussies waarbij de medeklinkers wel eens wegvielen. Zo maar een paar van die momenten die bij ons tot in lengte van dagen zullen blijven hangen. Heel vanzelfsprekend bij dit team. Juist die combinatie is werksfeerbepalend.

Mieke:

Daarnaast natuurlijk ook je gewone werk. Het lesgeven. Van ‘Juffrouw, ik durf het gas niet aan te steken’ tot aan de gasten die destijds in het restaurant per se op dezelfde plaats wilden zitten. Tijdens praktijklessen handen te kort komen. En dan weer omschakelen naar perikelen rondom je koptaak.

Pieter:

Ik heb eens ooit gezegd dat een doelstelling van mijn lesgevende taak is om minstens één leerling per week blij te kunnen maken. Op het eind van elk schooljaar hoor en lees ik van leerlingen terug dat me dat heel aardig gelukt is. Een paar weken geleden kreeg ik van enkele derdejaars leerlingen het verzoek om nog een jaar langer te blijven. De toon waarop had me bijna verleid. Een groter compliment kun je niet krijgen.

Pieter:

Met respect en waardering voor alle collega’s die vanavond hebben opgetreden willen we toch heel expliciet de PACCOM, Els en Jacqueline, bedanken voor de organisatie want zij hebben immers dit feest, via de voor mij vertrouwde formule van een uitgebreide vrijdagmiddagborrel, mogelijk gemaakt. Onze speciale dank daarvoor.

Mieke:

Het is voor ons alle twee nog heel onwerkelijk dat je niet meer naar je werk hoeft. En nog wel op hetzelfde moment. Straks in september zullen we dat pas echt gaan ervaren. Eén ding staat vast. In al die jaren hebben we een aanzienlijk netwerk van fijne collega’s opgebouwd. Met een aantal daarvan onderhouden we goede vriendschapsbanden. Hopelijk blijft dat zo. Daar hechten wij sterk aan. De deur op ons vertrouwde woonadres staat altijd open. Jullie blijven van harte welkom.

Pieter:

En via de website zullen we jullie blijven informeren. Er ligt nog zoveel materiaal om bewerkt en geplaatst te worden. Met uiteraard straks een terugblik op dit bijzondere afscheidsfeest. Sancta Maria, Elkervoorde en het Alfrinkcollege, wij hebben er met plezier gewerkt hoewel het toch op elk adres weer anders was. Een fijn team van collega’s vormt echter de rode draad. Zonder relatie geen prestatie! Bedankt voor jullie collegialiteit; het ga jullie goed. En… graag tot ziens!

Mieke en Pieter